W latach trzydziestych, wraz z nasilającym się terrorem faszystowskim Imi zorganizował grupę samoobrony, która broniła dzielnicy żydowskiej. Toczył dziesiątki walk ulicznych w których często liczniejsi faszyści używali noży, pałek, łańcuchów i kastetów. Wtedy też zorientował się, że mimo tak znakomitego doświadczenia w walkach sportowych jakie posiadał - nie wystarczało ono wobec bezpardonowej walki realnej, z kilkoma przeciwnikami. Życie zaczęło szybko weryfikować stosowaną taktykę i skuteczność technik. Tak zaczęły się rodzić zręby systemu nazwanego później Krav Maga. Od początku nakazem chwili stała się konieczność jak najszybszegouczenia skutecznych metod walki z kilkoma, często uzbrojonymi przeciwnikami. Podstawowa stała się umiejętność posługiwania się kijem, nożem a także przedmiotami podręcznymi.

Prywatna odyseja Imiego trwała prawie dwa lata, aż w końcu wylądował w Palestynie., gdzie w krótce stał się szefem wyszkolenia walki wręcz organizacji samoobrony żydowskiej Hagana, szkoląc i biorąc udział m.in. w akcjach elitarnych grup specjalnych Palmach i Palyam (dywersyjne jednostki morskie). W 1944 roku Imi zaczął szkolić izraelskich bojowników w swoich eksperckich obszarach: wyszkolenie fizyczne, pływanie, użycie noża i obrona przeciw atakom nożem. W tamtym okresie, Imi trenował kilka elitarnych jednostek Hagany i Palmachu (sławnej siły uderzeniowej Hagany i poprzedniczki jednostek specjalnych IDF), włączając w to morską jednostkę do zadań specjalnych, Palyam, jak również grupy oficerów policji.

W 1948 roku, wraz z utworzeniem państwa Izrael, Hagana przekształcona została w Izraelskie Siły Obrony (IDF, po hebr. Tsahal), a Imi został Szefem Wyszkolenia Fizycznego i Walki Wręcz. Funkcję tę pełnił przez 20 lat, aż do przejścia na emeryturę w 1968 roku. Przez cały ten czas i później (aż do dnia dzisiejszego), Krav Maga była i jest nieustannie udoskonalana - metody treningowe, techniki i taktyka walki ciągle weryfikowane i dostosowywane do zagrożeń w Izraelu. Metoda musiała spełniać różne potrzeby: musiała być łatwa do nauki i zastosowania, tak aby żołnierz-urzędnik w biurze albo żołnierz w elitarnej jednostce, mógłby osiągnąć wymaganą sprawność w najkrótszym możliwym okresie treningu. Było też ważne, że poziom sprawności żołnierzy mógłby być utrzymany przy minimalnej praktyce i powtórzeniom. To było nawet bardziej decydujące niż techniki samoobrony i walki wręcz.